Toen ik 30 jaar geleden een puber was, hing deze uitspraak van hashtag#Loesje in mijn kamer. Misschien was ik zo blij met mijn eigen puberteit dat ik er wel in wilde blijven hangen. Meer nog voorvoelde ik dat er iets in deze fase schuilt waar we een leven wat aan kunnen hebben.
Ik werd pedagoog. Het zal ermee te maken hebben. De genegenheid die ik voel voor mensen die de wereld om zich heen bevragen er tegenaan schoppen omdat er zoveel is om het niet mee eens te zijn en zoveel om te ontdekken en te omarmen tegelijkertijd. En nee dat kan niet even wachten omdat je morgen een toets hebt, de afwasmachine de vuilnis blablabla.
HA!
Alweer sinds anderhalf jaar schrijf ik voor het hashtag#NJI. Over kinderen, ouders en de puberteit. Hoe je als ouder weg kan blijven van preken, hoe je op je handen zit en ze net op tijd kan uitstrekken, hoe je zo achteloos mogelijk iets wezenlijks zegt. Nu ik zelf twee pubers heb, weet ik werkelijk wat timing is.
Ik ben Daphne Clement. Pedagoog, mens, moeder en opnieuw, nog steeds voor altijd puber.
metclement.nl 