Uitgelicht

Beschikbaar

“Wat fijn dat jij altijd zo beschikbaar bent”, zei een docent uit het mbo toen we laatst in onze agenda’s zochten naar een nieuw moment van afspreken, “dat maak ik bijna nooit mee”.

Wauw, ik bezorg iemand een gevoel van rust alleen maar door beschikbaar te zijn.

Ik denk aan Sultan. Twintig jaar geleden in de naschoolse opvang was er altijd wat te doen: terwijl de kinderen op het plein verstoppertje speelden, op de bank hingen of aan het kletsen waren, ruimde ik de keuken op, hield ik de absentielijst bij en smeerde ik crackers met pindakaas. Sultan daarentegen zette bij binnenkomst een kopje thee en nestelde zich altijd op dezelfde stoel aan de lange tafel om daar het grootste deel van de middag te blijven zitten terwijl zich in de loop van de tijd steeds afwisselende groepjes kinderen om haar heen schaarden. Op een dag nam ze haar breiwerk mee, haar werktijd kon ze tenslotte goed gebruiken om haar wintertrui af te maken. Binnen de kortste keren wilden de kinderen zich dit zachte verbindende werk eigen maken. Niet de voetbal maar het bolletje wol werd het felbegeerde object binnen de kinderopvang. En terwijl ik druk doende limonade inschonk en kasten opruimde, beluisterde ik van een afstandje de gesprekken die Sultan en de kinderen voerden, de grappen waarom gelachen werd. Dat was het contact waarom ik mijn werk als pedagoog was begonnen.

Het gaat er niet om dat je alert bent maar dat je aanwezig bent,
het gaat er niet om dat je iets DOET maar dat je er BENT. Beschikbaar zijn.

Pfffffffffff… even uitademen. Pak dat kopje thee en ga zitten en verwelkom je kinderen, je collega’s, je leerlingen, jezelf. Dit weekend, volgende week en alle dagen erna.

Het gouden schouderklopje

Alles wat je aandacht geeft groeit:
een leerling, een klas, een leerkracht, een team.

De Gouden Weken, de eerste weken van het nieuwe schooljaar, zijn voorbij. #obsijplein van Innoord besteedt niet alleen de eerste weken aandacht aan groepsvorming maar gelooft dat wederzijdse kennismaking als basis voor veiligheid en vertrouwen het hele jaar belangrijk blijft. Niet alleen in de klassen maar ook in het team. Op momenten van beginnen, vieren en afscheid nemen.

Met de Gouden Schouderklopjes sta je als team stil bij wat je in elkaar waardeert om uit te vinden hoe je met elkaar om wilt gaan. #verbindendecommunicatie helpt je woorden te vinden voor wat belangrijk voor jullie is als team en als klas. Het helpt je om in de waan van de dag op koers te blijven, zin te ervaren en plezier te beleven!

Dank @isabellevonballuseck Madeleen RitsemaEva Maria SchneijderbergGerard Lommerse en het hele team van #OBSijplein en op naar een voortgaande samenwerking met @juliejurriaans

Kennis MAKEN

Denk je dat jij jouw collega’s zo langzamerhand wel kent? Hoe goed kennen jouw studenten of leerlingen elkaar eigenlijk?

Voor het creëren van een positief leer-en werkklimaat blijft kennis maken belangrijk. Kennis maken is kennis opdoen, over drijfveren, over samenwerken, over hoe de wereld in elkaar zit en hoe je daarin van betekenis kan zijn.

Geke Van Nieuwenhoven MEd en ik ontwikkelden een spel waarin kennis maken met elkaars kijk op onderwijs centraal staat. Horen wat er voor iemand toe doet, dat is in de kern een gesprek over visie.
Kijk zelf.

Fun can happen to adults too

Er was afgelopen week weinig voor nodig om mezelf tijdens de Playdays van Ai-opener en Vine training in de speelstand te krijgen. Gevolg: inspiratie, creativiteit, zin om nog meer mensen vanuit puur plezier kennis te laten maken met geweldloze en verbindende communicatie.

Elkie DeadmanChristiaan ZandtCarri HarwigAnnika van der LindenJanske PluimersMonie Doodeman, Sandra, Ives, Veerle, Ellie en Yvon.

Verboden spelletjes

Een poosje geleden, toen corona in plaats van een oorlog het nieuws bepaalde, zocht ik in het grote aanbod van Netflix naar een film, weg van mijn dagelijkse werkelijkheid. Ik koos voor de film Jeux interdits, die zich afspeelt tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog, niet wetende dat die werkelijkheid een paar maanden later bepaald zou worden door beelden van mensen op de vlucht, kapotte gebouwen en vragen op social media over hoe te praten met kinderen over oorlog. Terwijl in alle berichtgeving het perspectief van volwassenen centraal staat, kijken we in de film door de ogen van kinderen naar de gevolgen van oorlog. Hoe ga je om met verlies en verdriet als volwassenen drukdoende zijn met overleven?

In deze zwart-witfilm uit 1952, geregisseerd door René Clément, is een jong gezin uit Parijs op de vlucht. Tijdens een luchtaanval worden de ouders van de vijfjarige Paulette gedood. Haar ouders liggen naast haar. Ze kijkt naar haar onbeweeglijke moeder, aait haar voorzichtig over de wang, voelt haar eigen wang, wendt haar hoofd af, kijkt opnieuw, slikt, staart, staat langzaam op en wordt meegevoerd in de oneindige vluchtelingenstroom. Haar steeds slapper wordende hondje houdt ze stevig onder de arm en het brengt haar via de rivier op het verstilde Franse platteland. Zacht wuivende weides, hobbelige weggetjes, koeien die onverstoorbaar grazen. Hier lijkt de oorlog het dagelijks ritme nauwelijks te verstoren.

Weg van de op de vlucht geslagen stedelingen ontmoet Paulette de negenjarige Michel, een boerenzoon die op zoek is naar zijn koe. ‘Waar kom je vandaan?’ vraagt hij, duidelijk verrast door het meisje met het jurkje en keurige strikje in het haar. ‘Daar’, wijst Paulette snikkend, met haar hondje nog steeds in haar armen. ‘Waar is je moeder?’ ‘Ze is dood.’ ‘Waar is je vader?’ ‘Hij is ook dood.’ ‘Oké, de mijne niet en hij vermoordt me als ik de koe niet vindt, ga je ’m mee zoeken?’ En hup daar rennen ze hand in hand de weide in. Zo makkelijk is vriendschap sluiten.

Hoewel Michels familie genoeg aan het hoofd heeft met een doodzieke zoon, weinig eten, en buren die hun het leven zuur maken, weet Michel zijn vader ervan te overtuigen om het meisje in huis te nemen. In eerste instantie lachen ze lieflijk om de Parisienne die haar neusje optrekt voor een vers glas melk met een dobberende bromvlieg. Ze is een nieuwe attractie in het lompe huishouden. Maar als ze in de nacht schreeuwt van angst, is Michel de enige die opstaat om haar gerust te stellen. Hij voelt haar verdriet en de acute noodzaak iets te doen met dat verdriet.

Ze beginnen samen met het maken van een begraafplaats voor haar hondje in de oude watermolen ver weg van de volwassenen. Een gat in de grond is een plek waar je veilig bent maar wel alleen, dat wil Paulette niet voor haar lieve hondje. Dat betekent dat dode mollen, muizen en salamanders haar hondje moeten vergezellen. De twee gaan aan de slag: Michel timmert kruizen terwijl hij Paulette het onzevader leert, ze zoeken en begraven dode dieren en stelen nog mooiere kruizen uit de kerk. De negenjarige cowboy troost de vijfjarige Parisienne met de rituelen die hij kent. Ze gaan volledig op in hun ‘verboden’ spel en krijgen er plezier in, totdat de volwassenen erachter komen dat er toch wel heel veel kruizen uit het gehucht worden gemist.

Netflix beschrijft de film als sentimenteel, wat veel zegt over de neiging van volwassenen om alles wat met kinderen en gevaar te maken heeft als overdreven gevoelig te beschouwen. Deze film maakt juist duidelijk dat verlies en verdriet thema’s zijn waarmee kinderen op een heel intuïtieve manier aan de slag gaan in het hier en nu. Dat gaat om pure levensenergie. Dat is noch sentimenteel, noch een spelletje. Dat is een serieuze aangelegenheid waarvoor kinderen de ruimte moeten krijgen. Waar volwassenen zichzelf wellicht meer ruimte voor zouden moeten geven.

Deze film biedt troost. Juist nu.

Jeux interdits (1952)

Regie: René Clément

Cast: o.a. Brigitte Fossey, Georges Poujouly, Lucien Hubert, Suzanne Courtal en Jacques Marin

Scenario: Jean Aurenche, Pierre Bost, François Boyer, René Clément

Het pedagogisch fundament

Visie een papieren stuk dat ergens achterin de kast belandt… nee!
Bouwen aan het pedagogisch fundament doe je door met elkaar in gesprek te gaan en te blijven. Wat beweegt jou, waarvoor doe je het ook alweer, wat vind jij het allerbelangrijkst als het gaat om vorming en ontwikkeling van jonge mensen?

Afgelopen donderdag hebben Geke Van Nieuwenhoven MEd van Triam Float en ik samen met Jurjen BlauwKatinka FrischalowskiAyse DoganMatthijs HajonidesNaomi van der Haar en vele anderen die het HTC team van ROC Top rijk is, GESPEELD met visie. Dat was diepgang, lachen en productief tegelijk!

Fundament:
#gezienworden#vieren#zelfredzaamheid#structuur#veiligheid#groei#samen

Leren van en met elkaar

Handig hoor digitaal onderwijs maar er gaat toch niks boven een kring!gesprek, tafel met koffie en thee, collega’s die krentenbollen en paaseitjes uitdelen, flapovers en jawel: de oude vertrouwde post-its.

Hoe geef je als docententeam feedback aan elkaar op een manier waarmee je weg blijft van een welles nietes, goed of fout of ik weet het beter dan jij. Feedback geven op wat je ziet en hoort bij je collega in de klas kan het begin zijn van een gesprek dat gaat over de kern: waarom je eigenlijk doet wat je doet. Met hoe je kijkt naar leerlingen of studenten, je eigen lerende rol en die van elkaar, toon je elke dag visie. In uitwisseling met elkaar komt die aan het licht en ben je een voorbeeld voor je eigen leerlingen!

Zo leuk dat het HTC team van Naomi van der Haar van ROC Top dit gesprek aan gaat.

Benieuwd hoe collegiale feedback en visievorming hand in hand kunnen gaan in het verstevigen van het pedagogisch didactisch klimaat en de professionele leercultuur? Ik vertel er graag meer over.

Hoe(zo) verbinding?

Samen met Eva Maria SchneijderbergMadeleen Ritsema en het hele team van OBS Ijplein gepraat, gevoeld, gedacht over verbinding. Verbinding… hoe(zo) eigenlijk? Wanneer, waarom en hoe kan verbindende communicatie precies bijdragen aan een school waarin leerkrachten, ouders, de cultuurcoach, de directie, de kinderen, de onderwijsassistent allemaal thuis zijn? Wat een energie geeft het voeren van zulke openhartige gesprekken.

Benieuwd naar wat zo’n uitwisseling voor jouw school/team/ samenwerking kan betekenen? Wij delen graag!

Oren open mond dicht

In reactie op alle misstanden waarin mensenkinderen kindermensen,
niet gehoord worden. In reactie op alle machtsmisbruik, jeugdzorg, tv-programma’s, werkvloeren.

KIJK een oor. Voor jou, voor #peter, voor iemand die nooit iets (lijkt) te zeggen of juist heel hard roept, voor daders en slachtoffers, voor Jason Bhugwandass, voor iemand van wie je denkt dat ie dat toch niet nodig heeft.

Wanneer luisterde jij voor het laatst naar iemand zonder dat je gedachten, je analyses, ‘de regels’ je afleidden? Wanneer luisterde iemand volledig naar wat er in jou omgaat? Wanneer luisterde jij voor het laatst naar jezelf?

Houd die vragenlijst nog maar even in je tas, begin maar bij iets triviaals als het weer, maak jezelf leeg, weg met die agenda, ben er in al je menselijkheid. Oren open mond dicht. ‘Ja maar…’ Nee dus.

Hernieuwde kennismaking

Eindelijk ook weer in het mbo werken zoals ik wil: live. Zitten met koffie en thee, hernieuwd kennismaken met de papieren hand, uitwisselen over wat is, wat was en wat komt. Elkaar zien zonder haast.

Wat gaat goed, waar wil je naartoe, waar baal je van, waar wil je trouw aan blijven en waar voel je je de laatste tijd klein bij?

Een hernieuwde kennismaking met de papieren hand.