Schrijven zullen we

Tien jaar geleden wilde ik stoppen met schrijven, teveel aan mijn hoofd, druk met werk, gezin en alles dat moet. Bas Levering moedigde me aan te blijven schrijven. Over al die kleine observaties, onderweg, thuis, overal en nergens. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Schrijven helpt mij waar te nemen, te begrijpen, te waarderen. Het helpt mij de pedagogiek te doorgronden.😌 “Daar kan geen Chat GPT tegenop.”

Afgelopen dinsdag heeft de voltallige redactie met uitgever Paul Roosenstein en eindredacteur Irna van der Wekke afscheid genomen van Bas Levering als hoofdredacteur van #PiP. Dat was bijzonder betekenisvol. Een vrolijke viering.

daar-kan-geen-chat-gpt-tegenopDownload

Het verlangen naar een onbekommerd leven

We kennen allemaal wel een kind groot of klein van gescheiden ouders, we kennen iemand die in scheiding ligt of zijn zelf een kind van gescheiden ouders. De afleveringen van ‘mijn ouders zijn gescheiden’ laten vanuit het perspectief van kinderen zien wat voor een impact een scheiding heeft. Het laat zien wat misschien wel het aller moeilijkst in ons leven is: omgaan met gevoelens. Voor kinderen, voor ouders. Voor volwassenen en dus voor kinderen. Hoe kunnen we elkaar helpen bij het omgaan met gevoelens? En: hoe kunnen we DAARMEE als vader, moeder, vriend, leerkracht, pedagogisch professional een voorbeeld zijn? Dat gaat over de #pedagogischebasis

Misschien zijn het wel de kinderen die in deze EO docs het antwoord geven.

pip-132_filmDownload

Helpen?

Deze week hadden we het in de ouderkring over opvoeden. Ja duh, zou je zeggen, logisch toch. Ja en nee. Want wat is opvoeden eigenlijk? Wat betekent dat in verschillende culturen? Voed je altijd bewust op en wat neem je jezelf voor als het om de opvoeding gaat?

Na een gesprek maakten we de maat op. Ik kwam erachter dat ik mijn kinderen minder wil helpen. Want: hebben mijn kinderen wel om hulp gevraagd als ik denk dat ik ze beter maar te hulp kan schieten? Oef…
Ja mensen, pedagoog of niet, iedereen komt tot inzichten als je elkaar en jezelf vragen durft te stellen.

Dat kan in de ouderkring: we hoeven niks op te houden, we hebben niks te verliezen. Slechts te verrijken. En hoe!

Full circle

Wowieieie! Gevalletje: full circle.

Dit logo maakte de jonge Jan Post eind jaren zestig voor mijn opa’s bedrijfje in wasmachines. Waarom? Omdat hij hield van tekenen. Omdat ‘ie er zin in had.

Mijn opa bezorgde in die tijd wasmachines aan huis voor een dag. Zo konden grote gezinnen een dagje alle was weg werken. Dat ging een stuk sneller dan met de hand. Bovendien was het goedkoper dan een eigen wasmachine. Mijn opa sjouwde de machines in portiekflats omhoog, installeerde ze en kwam ze aan het einde van de dag weer op halen. Waarom? Omdat mijn opa geloofde in delen. En in een beetje geld verdienen voor zijn gezin.

Mijn bedrijf heet Met Clement. Waarom? Omdat ik graag tussen en naast mensen sta. Omdat ik luister naar dat wat zin heeft en maakt voor kinderen, jongeren, ouders, pedagogisch professionals, docenten en leidinggevenden. Om vanuit daar te bewegen en te ontwikkelen. Dat is niet u vraagt wij draaien maar wij (be) vragen en draaien samen. Eigenmachtig, samenkrachtig. Naar een pedagogische praktijk waarin iedereen telt.

Annelies de Hoop, NJI, Mustapha Khaddari, Sean Morrissey, Naomi van der Haar, Pedagogiek in Praktijk Magazine, Sophie Vermaning

Oh ja en dan komen we toch weer uit bij de wasmachine die draait. Bij mijn opa en bij Jan Post die mij onlangs dit logo gaf.

Gelukkig

“Om gelukkig te zijn moet je iets doen waar je gelukkig van wordt” zei Cruijff.

En dat deed ik de afgelopen maand!

Ik volgde een training het foto-interview van Annelies de Hoop waarbij beelden kinderen en jongeren helpen in hun eigen schoenen laten staan. Waarbij je als begeleider oprecht nieuwsgierig naar verlangens van henzelf kijkt. Omdat kinderen en jongeren het beste hun eigen wensen en doelen kunnen formuleren. En hun eigen oplossingen het beste passen.

“Let’s transform our thinking to the one that promotes peace on this planet”, aldus #marshallrosenberg Jajaja! Ik begon met een jaaropleiding Train de trainer #geweldlozecommunicatie van Ai-opener en VINE Instituut voor Verbindende Communicatie. Training | Opleiding | Incompany trajecten

En dan de participatielezing van Femke Kaulingfreks voor Movisie. Dichtbij de woorden van kinderen en jongeren zelf. Van kansengelijkheid naar keuzegelijkheid. Van participatie naar partnercipatie, in de woorden van @massih hutak.

Op naar sociale verandering waarvan iedereen deel uitmaakt!

Daar word ik wel gelukkig van ja. 😊

Van vriendschap kun je groeien

In de Ouderkring gingen we gisteren in gesprek over vriendschap. Kun je vrienden zijn met je kinderen? Wat als je geen vrienden hebt die dichtbij zijn maar ver weg wonen in Marokko? Moet je dezelfde levens hebben of niet? Hoe hebben vriendschappen zich door jouw leven heen ontwikkeld?

In de Ouderkring beginnen we vaak met een paar vragen en gaan we met minstens zoveel vragen naar huis. Is dat erg? Nee. Onze vragen vertellen wat belangrijk voor ons is. Vaak worstelen we met dezelfde vragen en komen we met een rijkdom aan verschillende antwoorden terug.

Over 1 ding waren we het gisteren eens:
van vriendschap kun je groeien: jij, je kind, wij als samenleving.

Accepteren dat je invloed beperkt is

“Ik weet wat mijn kind doet als het op een scherm zit”.
“Wij hebben afspraken thuis over mediagebruik.”
“Ik zit zelf best vaak op mijn telefoon.”
“Ik game wel eens met mijn kind.”
“Thuis hebben we soms ruzie over schermgebruik.”

In hoeverre zijn deze uitspraken op jou van toepassing? Vandaag kozen we in de Ouderkring positie op een lijn van JA tot NEE. Letterlijk brachten we een bewegende grafiek in beeld over media opvoeding. We zagen dat er niet 1 manier is om met je aan Roblocks verslavende kind om te gaan, dat elke leeftijd een andere benadering van jou als ouder vraagt en dat onze invloed soms beperkt is.

Accepteren dat je invloed als ouder soms beperkt is…
Pfffooee. Dat is lichter en makkelijker als je samen tot dat besef komt. Als je samen dat besef draagt. Een luisterend oor voor jou, voor mij, voor iedereen.

Iets groots, iets krachtigs, iets sterks

Pesten. Wat is dat eigenlijk, waaraan merk je dat je kind gepest wordt? Pester is? Waarom doet pesten zoveel pijn? En waar gebeurt het allemaal? En: wat kun je als ouders eigenlijk actief aan pesten doen?

Verbinding zoeken en houden met je kind. Praten, een arm om iemand heen, noch de gepeste of de pester beschuldigen. Samen zoeken naar oplossingen. Wie mag er van jouw kind helpen?

We konden het allemaal op het Internet en in de opvoedboekjes vinden. Maar het leuke is, in de Ouderkring komen we er zelf op, en zijn alle individuele ervaringen en perspectieven bij elkaar opgeteld iets GROOTS, iets STERKS iets KRACHTIGS. Joepie!

In de kring

Vandaag was er weer een Ouderkring! Wie heeft jou opgevoed? Waarmee speelde je vroeger het liefst? Waarmee mocht jij thuis helpen? Hoe voelde de aandacht van je vader of moeder?
Een veilige kring is een kring waarin we onze herinneringen, zorgen en vragen kunnen delen, waarin we samen meer weten. Het leuke aan een kring is dat je altijd met je stoeltje naar achter kunt schuiven om nieuwe ouders te verwelkomen of naar elkaar toe kunt schuiven omdat je nog beter wilt horen wat de ander zegt. Vandaag deden we het allebei!

Trots en kwetsbaar

Hoe vind je een goede manier om een TROTS en KWETSBAAR iemand te helpen zonder dat je diegene overruled?

Van zulk soort vragen word ik zo blij.. zo blij omdat er een verlangen uitspreekt naar een wereld waarin gelijkwaardigheid en menselijkheid hand in hand gaat met doeltreffendheid, ruimte en werkzaamheid. Aan die wereld kun je elke dag bijdragen. Dat STEMT mij hoopvol.

Over deze en nog meer wezenlijke vragen gingen de dialooggroep en ik afgelopen week in gesprek tijdens een workshop verbindende communicatie in het aanloophuis van Vlaardingen. Een plek waar de deur altijd voor iedereen open staat, in het bijzonder voor dak- en thuislozen.